Gemeenschap
Gemeenschap
Deel uitmaken van Gods gezin
Dienen
Dienen
Beschikbaar voor God en medemens
Discipelschap
Discipelschap
Leren om te leven zoals Jezus
Evangelisatie
Evangelisatie
Nieuws van Gods genade delen
Aanbidding
Aanbidding
God eren met onze levenswijze
God poetst mijn tranen niet weg. Hij bewaart ze in zijn fles.

God poetst mijn tranen niet weg. Hij bewaart ze in zijn fles.

Tineke Moerland

Ik heb me heel alleen gevoeld in m’n verdriet nadat mijn zoon was omgekomen. Bij mensen kon ik weinig troost vinden. Ik vond veel monden die me precies wisten te vertellen hoe het was, maar eigenlijk geen oren, die gewoon alleen maar naar me luisterden. Alleen bij God kon ik mijn verdriet kwijt. Ik ging op bed liggen en lag soms een uur alleen maar te huilen. God was daar bij me. Hij vroeg niet van me dat ik m’n tranen wegpoetste en verder leefde alsof het goed met me ging, alsof ik er weer bovenop krabbelde. Hij bewaarde al mijn tranen in zijn fles. Hij was de enige die me begreep. En dat heeft me heel dicht bij Hem gehouden.

We waren in de kerk op die avond van 2 december 1996, toen Kees met zijn auto in het donker verongelukte tegen een tractor zonder zwaailicht. Hij zou naar z’n vriendin gaan. Toen we ‘s avonds vanuit de kerk naar huis reden, zagen we veel zwaailichten. Eenmaal thuis, werden we gebeld door de vader van Kees’ vriendin. Die vroeg waar Kees bleef, want hij was nog steeds niet gearriveerd. Toen wist ik het al. Die zwaailichten waren vanwege Kees.

Ik kan niet onder woorden brengen wat je dan meemaakt. Het was zo onwerkelijk. het eerste wat ik zei was: ‘God, U weet toch hoe lief ik U heb?’ God leidt mijn leven; ik hou met mijn hele hart van Hem. Ook in die orkaan waarin ik terecht kwam.

Toen ik Kees voor het eerst zag in zijn kist, kreeg ik een hartinfarct. In de ambulance naar het ziekenhuis zei ik tegen God: ik begrijp dit niet, maar ik vertrouw U. En dat was echt zo. God liet me echt zien dat Hij erbij was. De tweede dag in het ziekenhuis sloeg ik mijn Bijbel open en ik las: ‘Ik ben het die je troost’. God had dit kunnen voorkomen, maar Hij heeft mensen een vrije keuze gegeven. Hij weet wel wat er gebeurt. Hij heeft alles in zijn hand. Hij overziet het. En Hij belooft dat Hij er is. Hij wist dat Kees die dag zou verongelukken en Hij was daar. Op de dag van de begrafenis sloeg ik samen met een vriendin de Bijbel open en we lazen uit Job 4: ‘Je hebt anderen vertroost; zwakke knieën heb je opgericht. Nu wil Ik er voor jou zijn’. Het was alsof God dat speciaal tegen mij zei.

Zelfs in de kerk voelde ik me vaak onbegrepen en in de steek gelaten. Mensen probeerden me te troosten en zeiden: ‘Je weet toch waar Kees nu is?!’ Maar dat wist ik helemaal niet. Kees heeft  me nooit verteld dat hij zijn hart aan Jezus had gegeven. Dat was voor mij als moeder een verschrikkelijke tijd na zijn overlijden. Maar uiteindelijk heeft God mij rust en vrede gegeven . Ik kon het bij God brengen en het ook bij Hem achterlaten.

Contact

© 2019 Christengemeente Tholen
Simon Lindhoutstraat 1A
4691 GA Tholen


secretariaat@christengemeentetholen.nl

Navigeren

Volg ons